شیطان شهر

بدهکاری

tinapirsaraei582 — Fri, 05 Dec 2008 20:07:18 GMT

دم درجای دروغ گفتن نبود

هدیه های نامساوی تقسیم می شدند

گوشی به اعتبارش

کوتاه نمی آید

به دیوارهرپریزی پرچ می شود

غلط های گیرنده

خط می خورند

وصداهاهمیشه ازجیب می آیند

.لطفابامن تماس بگیرید.

گوشی تنگ می شنید و

مهربانترنبود

هرطرحی ثبت نام می کرد

خط برمی داشت

آنتن خرد شد

شماره می پاشیدسیم کارت

پیامک می نوشت

وجدائی های همراه اولش دائمی شد.

ابوالفضل پاشا

تماس با شما برخورد جدیدی با گرایش های مضمونی-تصویری به همراه داشت،البته نه از نوع تلفن همراه!

کوروش همه خا نی

شاعر بزرگوار ! از ترکیب ها و کلماتی استفاده کرده اید که تا بحال نشنیده بودم از هیچ شاعری .و مضمون بکر شما در نوع خودش بی نظیر بود .
سیم کارت شماره می پاشید
پیامک می نوشت
وجدائی های همراه اولش دائمی می شد.

شعر، بسیار برا یم تازگی داشت مثل کشف فروغ که برای اولین بار سینمای فردین را در شعر آورد .با پوزش اگر از فعل ها کمتر کنی ،کسی ایراد نمی گیرد که جای به نثر نزدیک شده و به موسیقایی آن بیشتر توجه می شود .بازم تبریک برای این شعر .

آفاق شوهانی

شعر شما لحظاتی زیبا و نکته هایی در خور توجه را با خود دارد.به این طبع لطیف و موزون آفرین می گویم.باز هم منتظرم صد البته.

جلیل قیصری

شعر خوبی است عناصر عینی و دم دستی را خوب بکار گرفته ای و در زنجیره ی نحوی نشانده ای همان چیزی که عبدالقاهر جرجانی (گرگانی) ناقد بزرگ قرن پنجم و مأخذ و خط دهنده ی ویتگنشتاین و ریچاردز به آن - برهان نظم- می گوید .بر قرار باشید

وحید علیرضایی

ممنون از شعرت لذت بردم . خیلی وقت است خبری از شما نیست. در ضمن فکر نمی کنی کمی رو حرف می زنی؟ شعریت زبانت کجا می رود وقتی می گویی" شماره می پاشیدسیم کارت پیامک می نوشت و ..."؟

همایون

جای" s/m/s" خالی بود
وقتی که "اسیر مرگی اثیری" بودم
وقتی همه راه ها در اشغال دیگران بودند
و بوق های ممتد نشان از گرفتاری داشت
دیگر هیچ خطی آزاد نیست
و کدهای عبور مخصوص مشترکین خاص است

تینا خانوم ، خوشت میآد که آدمارو سر کار میذاری .
میگم اونوقتا که تو کوه بودی و شهری نشده بودی برا فرستادن پیغام چیکار می کردی .حتماً بی سیم داشتی .
خداییش جالب بود . جون میده برا " موبایل و پست مدرنیسم "
اعتبارم تموم شد. "شارژ خوب کارتی چند ؟"

رجب بذرافشان

سلام
در اين شعر خطوط روايت در مسير هست يافته اي توزيع و معنا شده اند كه اين ها همه پيامد عصر ارتباط و همراه شدن با پيام نويسي در يك مدار معتبر/ متغير است. تفاوت در وجه ارتباطي انسان ها... اساسا فن محوري در دنياي رسانه ها... احساسات بشري را لگد مال مي كنند و معدل فكري مي سازند.
یا علی

ابوالفضل حسنی

کار زحمت برده و از اب در امده ای خواندم اینجا نگاهت به زبان و داده های پیرامون نو و تازه ات و دیگر اینکه این کار نشان می دهد تینا در حالی که به سادگی زبان چشمی به کنش زبانی نیز چشم دیگر دارد

مهدی حسین زاده

تمایل شعر به اجرای پتانسیل زبانی در متن بیشتر به چشم می اید ولی آن رگه ی طنزی که در کار وجود دارد نیازمند پررنگ تر شدن است همچنین عاطفه ایی که در شعر وجود دارد .

مهدی اکبر فر ( بدون دال)

به این خاطر که این هرج و مرج وبی نظمی را در زبان شعرت منظم کرده ای تبریک میگم . کار کردن روی زبان شعر شاید اساسی ترین راه باشه برای رسیدن به سعر به معنای حقیقی کلمه

حسین طوافی
سلام و ممنوم از دعوتتان . شعر شما در گیری جدی ای با زبان دارد و انگار با زبان فارسی کنار نیامده است . تقریبن تمام گزاره ها خبری اند و با فعل تمام می شوند و روایت مندی شعر نه از نوع شعری که از نوع داستانی است . به نظر من بهتر است کمی بیشتر روی عبارات و شبه جمله ها کار شود . به همین دلیل که شعر به نثر و آن هم از نوع داستانی اش گرویده - استفهام برانگیزی شعری اش کم شده است . ترکیب سازی هایتان خیلی تازه است و حس خوانش را بر می انگیزد ولی به همان نسبت حس اندیشه در کار افول می کند . نمی دانم چرا شاید به دلیل نوع برخورد شما با زبان است . پیروز باشید و گیلانی .

ما گوسفندان مجهزی بودیم

tinapirsaraei582 — Wed, 15 Oct 2008 20:20:18 GMT

مکالمات راه دور حوزه تنفس من اند.

جغرافیایم درخت سالمندیست که درگردش گوسفندیم به چرا می رود.

لرزش هرصدایی به گله می زندم.

آرامبخشم به تولید انبوه نرسید در دنیایی که متروک آفریده شدم

و کسی که شبیهم نیست

در لحظات شیرین جویدنت

برایم اُپرایی از بوی پهن اجرا می کند.

خوابم در داروخانه های جوشان فراری شده.

آبم

که ازپاروهای شکسته ام خراش برمی داری و پرستارت؛

.نمی شود.

دیر آمدی به چریدنم

تنهادرآب های آزاد است

که گله هایم آنتن می دهند

که اقیانوس این نی های آلوده ام.

بگذار شناگرانم دراعماق کرشوند

حالم برایت بد شود

جلیقه های نجاتش رابپوشد شکّم

ودرپایه ها کلاس اولم کند

تا تکلیف مشق هایم را روشن کنم.

ابوالفضل پاشا

خواندم و لذت بردم.به ویژه شجاعت شما در خور تامل است.

فریبا فیاضی

خوشم اومد از این شعر و نوع برخوردت با کلمه و همچنین نوع بیانت.
دوست دارم کارهایی از شاعره هایی بخونم که دغدغه ی برخورد و مقابله با زبان را دارند. زور زدن نبود کارت.

روژان

این گره زدن خودت به اسطوره ها عجیب به دلم نشست...تنها چیزی که کمی مرا آزرد ضعف زبانی بود که مطمئنم حل می شود...نوشتن اینگونه شعر از یک طرف اطلاعات زیادی می خواهد و از طرف دیگر آگاهی از اینکه کجای باید استفاده شود...
لذت بردم...فقط کمی روی زبانش کار کن...
حسین مکی زاده

و این "به ویژه شجاعتت" که درخور تامل است جنون بیشتری می طلبد و عینیتی که دنیایت را دیدنی تر کند... شاید... می پندارم...
باران سپید

ما گوسفندهای مجهزی بودیم

با همین موضوع بسیار شاعرانه تر از اثر ، تمام کار لو رفت!

مونولوگی که در حال توصیف یک موقعیت است. سطرها متوالیا در خدمت معنا هستند و مسلما با پرداخت زبان اثر می توانستید در سطرها قوت بیشتری ایجاد کنید.

البته ناگفته نماند که من رویاروئی شما را با اتفاقات شعری بسیار اندیشمندانه و خلاقانه می بینم.
رجب بذرافشان

ساده و عمیق می گویی حس و حال همین اطراف را
تکلیف مشق هایم را روشن کنم
احسان مهدیان

کار خوبیه و البته قرار هم نیست جوری بنویسیم که موردنظرهمگان باشد .

معتقدم در این کار با توجه به نشانه هایی که هست رویکرد به سمت ارجاعات بیرونی بیشتر است مثلا در باره آب های آزاد و ... مکالمات راه دور و ... امثال این ها کارکرد های گذشته پررنگی دارند که همچنان در این متن با همان خصوصیات خوانده می شوند .
سویه های اثر را که سعی شد متنوع تر و با نوعی اندیشگی همراه باشد برایم جالب بود

اسماعیل مهران فر

مشخصه ای که این کار را منجر به معنا می کند بیشتر از همه برخوردی است که به فرم می انجامد . فرمی که دارد سویه های شعر را سویه ای سطر محور تلقی می کند و انسجام از خط روایی می گیرد معنا را در ارجاعات بیرونی اش به چالش کشیده و این امر نمی گذارد که در خوانش اولیه ی متن به ساختاری منسجم از معنای در ذهن پرورده برسیم . همانطور که مظفری هم گفت روی زبان شعر بیشتر باید انرژی گذاشت و بسامد بسیار بالایی می شود از این خطوط گرفت تا نظام دال و مدلولی منسجم و روایتی چندگانه و متکثر را شاهد باشیم .
ابوالفضل حسنی

این یک ظرفیته تینا! حالا تو باید بتونی این ظر فیت رو بپرورانی انجا ها که اشنا می زند را دوباره نویسی کنی انقدر تا مال خودت شود و انجا هم که ضعف تا لیف دارد را به پختگی بیشتر برسانی :این را پای پویایی می خواهد بپو!

مهدی اکبری فر (بدون دال)

زیبا بود البته عنوان شعر در من ذهنیت دیگه ی ایجاد کرده بود . بویژه مناسبات نویی که در شعر ساختید برام جذاب هستن .

کوروش همه خانی

شروع شعر و پایان بندی بسیار درخشان بود.اما اجرا ی زبانی که مختص خود شماست کمی احتیاج به پختگی دارد.
مکالمات راه دور حوزه تنفس من اند.
................
..................
................
بگذار شناگرانم دراعماق کرشوند

حالم برایت بد شود

جلیقه های نجاتش رابپوشد شکّم

ودرپایه ها کلاس اولم کند

تا تکلیف مشق هایم را روشن کنم.

با خط 7 زیاد موافق نیستم .اما شعرت نوید بخش است انگار یک تنه به آب و آتش زده ای.منتظر کارهای بعدی شما هستم.

کیوان اصلاح پذیر

آبم که از پاروهای شکسته ام خراش برمی داری و پرستارت نمی شوم .
هم آب م هم پارو پس خراش پاروی شکسته بر تن چه کسی ردی گذاشته است و پرستار چه کسی نمی شوی . نکته ی شعر شاید همین است . در سطرهای بالا هم دو شخص در من هستند : کسی که شبیهم نیست ، در جایی گوسفندم در جایی چرا میشوم ، و بیشتر ند آن ها که در من شنا گرند .

هوشنگ حبیبی

همیشه از شعرهایی از این دست لذت برده ام شعرهایی که تاویل های متعددی به روی مخاطب می گشایند . به من مخاطب این حق داده شده که در سرودن باشاعر سهم باشم وهمین مرا به خواندن دوباره و سه باره وا می دارد

یکدیگری
نحوه ي برخوردِ شما در بكارگيري فضاهاي غير همجنس و تلفيق آنها در متن براي ايجاد ارتباط تصويري يا كلامي قابل توجه و تحسين مي باشد اما چيزي كه در كليت اين متن بيشتر خودنمايي مي كند مكتوم ماندن اين توانايي ها بدليل نوع انتخاب مضمون و استفاده از آنها در بياني تك صدايي است يعني مولف در حكم راوي بصورتي احاطه گر سطور را دراختيار گرفته و هدايت مي كند و در مقاطعي اجازه ي تنفس را به خواننده نمي دهد ، مي توان با استفاده از ايجاد ايستگاه هاي تنفسي با عوض كردن فضاهاي گسسته اما مرتبط در آثاري از اين دست كه در آنها شيب تند شبه روايت بوجود مي آيد خواننده را از كسالت خارج كرد و اجازه ي تاويل بيشتر از گلايه هاي شخصي را براي او محفوظ نگاه داشت. تاكيد مي كنم برجستگي در استفاده از عناصر در دايره ي واژگاني نسبتن متنوع در اثر نشان دهنده ي اين است كه به يقين مي توان در ساير آثار شما بهره برداري مناسب تري از آنها را يافت.

عنوان هاي بدون من ورژن دوم

tinapirsaraei582 — Sat, 16 Aug 2008 05:59:18 GMT

بارانی بند

بزنم از صورتم دستهایت کل کل کننددر من / در هم

ریتم بزن رژه ازنت ها بگیریم

شیهه بکشیم/

چقدرتاریخ از مصرفم می گذرد/

بایددست بازکنم ازتو

ویولن ازلالی ام بکشم

بزنم به سیم به شیطان به قفس که ولم می کندهرروزبه سرزمینم /نه

به تنهایی منم

وحصاری که ازدوربغلم می کند/

کمکم می کند با سیگار ضمیمه شوم

پیاده شوم ازعکس های کودکی ات شاعری کنم

در پوستت خط خطی

و دست ازجنبش هایم برندارم/

با خودم هر که ام کی ام؟!

به روز می رسم

از نمی آیم ِ کیفی که هم کلاسیم کرده

جوراین دروغ رابکشم با چه لهجه ای بیایم؟ درگوش هایت اجراکنم

من قطب های منفی ام فراری اند

قلاب می گیرندازخطوط حامله ام

وهرچهارراهی /به هم/به دنیا می آیند

این طورنوشتن به دلم نمی آیدبه دنیا /

چرا

عنوان هاي بدون من ورژن اول

tinapirsaraei582 — Thu, 24 Jul 2008 09:47:18 GMT

بارانی بند بزنم از صورتم

که دستهایت کل کل کنند در من /

در هم ریتم بزن

رژه ازنت ها می گیرم

شیهه بکشیم/

چقدرتاریخ از مصرفم می گذرد/

بایددست بازکنم ازتو

ویولن ازلالی ام بکشم

بزنم به سیم به شیطان به قفس که ولم می کند هرروز

به سرزمینم /نه

به تنهایی منم

وحصاری که ازدوربغلم می کند/

کمکم می کند با سیگار ضمیمه شویم

پیاده شوم ازعکس های کودکی ات شاعری

در پوستت خط خطی کنم

و دست ازجنبش هایم برندارم/

با خودم هر که ام کی ام؟! وحشی ام ؟!

دوست! چین دروغ شده ام

اززخم ها به روز می رسم

از نمی آیم ِ کیفی که پرم می کند

با چه لهجه ای بیایم؟

یون های منفی به جان هم بیافتند

ویولن درگوش هایم جابماند

قلاب بگیرندازخطوط حامل وهرچهارراهی

به هم دست بدهند/

این طورنوشتن به دلم نمی آیدبه دستهایت /

خیلی.

بهزاد خواجات/برای ویرایش دوم کار/

عزیز من ! به گمانم شعرت از بس که چیز دارد چیزی کم دارد . زبان چابک است و تخیل رهوار اما شاید این حس در من به نوع نگاه تو بازگردد که مشرفانه بر هیچ چیز نمی پاید و با تغییر و تبدیل عناصر هستی و اتفاقات روزمره می خواهد که بدلی از رندی روزگار باشد . اما شعرت را از فرهنگ شعر فارسی ولو به قیمت نقیضه سازی از آن جدا مخواه که عواقب خوبی ندارد .

ابوالفضل حسنی

چی بگم بتو تینا! هیجان دارد این شعر زیاد -اما سطر بندی ها و گزاره سازی های ان اشنا می نماید ، اینجور بازی های زیانی دیگر کهنه و نخ نما شده ا ست به شعر اجازه ی ظهور و رهایی بده این پیله ها را بدر!

بهزاد خواجات

عزیز من ! ضرورت هر کاری که در زبان اتفاق می افتد معناست . تو اگر به شاکله ای ذهنی درباره ی هستی نرسیده باشی و هستی در تو ننشسته باشد آن چه می گویی گر چه از زبانی نو تغذیه کند به شعری باشکوه منجر نخواهد شد . تو به قدرت زبان واقفی و این خوب است اما به گمان تو در سرعت بالا برخورد یک پراید با دیوار آن را فرو می ریزد یا یک کامیون -تریلی ؟ و سنگینی شاعر با چه حادث می شود ؟ جوابش را دانسته ای مهربان .

رضاافشاری

سطر درخشان کلیت درخشان نمی سازه
از تنه به تنه شدن این عبارات باید تبادر حالی ( نمی گم تبادر معنا ) صورت بگیره
تا مخاطب " چه نوشتن " تو رو بدونه ولی کشف " برای چه نوشتن " تا الی ابد باقی بمونه
و این یعنی لذت مداری یک مولف و لذت مند شدن یک مخاطب
موید باشی و کماکان شاعر

علیرضاعاشوری رودپشتی

شعرت را خواندم و زبان را که در در حرکت است دیدم.حسنی گفته بود که این زبان نخ نما شده می خواهم بدانم که نخ نما از دید این بزرگوار یعنی چی؟یعنی الان به روز شاعران ما زبان می زایند از خودشان و به سرعت بازی زبانی راه می اندازند و جریان ساخته میشود ؟
اگر اینچنین تصور ی وجود دارد باید بگویم سخت در اشتباه به سر می برند .منظورمن از ارائه ی این بندها جریان سازی نیست .منظورم این استکه برخی از این دست دوستان عالم و توانایم را سراغ دارم که اینگونه می اندیشند و چیزی به شعر و زبان اضافه نکرده اند ودرباره ی زبانی جدید حرف می زنند .و این انگار گویی ورای زبان شعر چیز دیگری وجود دارد.می دانید چرا شعر ایران به گوش جهان نمی رسد.شاید بگویید که نمی گذارند صدایمان برسد نه ما دچار نقصان در ارائه ی خود شعر شده ایم یعنی اینکه شعر فراموشی گرفته و کار خودش را نمی کند و دارد بی راهه می رود جایی که مربوط به جایی دیگر است .توضیح بسیار است و به یک مناظره باید ختم بشود و به پیغام و پسغام فرستادن هم چیزی به بار نمی نشیند .پیشنهاد می کنم جمعی تشکیل بشد که به صورت گردشی در ایران جلساتی برگزار کنند و شعر امروز را به چالش و معرفی بکشد.
همه موفق باشند این رسالت همه ی ماست.

مصطفی خندان

کارتون زیباست از نظر بندهایی که نوشتین و جور چین کلمات ....
ولی یادم خودتون یه بار گفتین شعر باید ساده باشه تا همه راحت ازش برداشت داشته باشن...این شعر سخت منظورش می رسونه....
ضمنا به نظرم یکم سخت میشه بین بندها ارتباط برقرار کرد...
شاد باشین

حسین طوافی

دیدی دیگرگونه به کلمات .گاهی فکر می کنم با این که در زبان فارسی کلمات جنسیت ندارند ولی در شعر شما دارای جنسیت می شوند . جمله ها و گزاره ها افشرده ی بند ها و گزاره های بیشتری هستند که در حد و حدود ی مینیاتوری عمل می کنند . اما گاهی همین زبان گرایی شاعر را از مضمون و مفاهیم کلی تر شعر دور کرده .
شعر خوبی خواندم

عارف رمضانی

گامهاي بلندت مشهود است و راه را نيز به گمان بيراهه نمي روي.با زبان حال مي كني و به زبان حال مي دهي .بيشتر كه بنويسي بيشتر رفيقت مي شود.

باران سپید

البته رویکرد شما به المان های شعر امروز و توجه به حضور زبان بسیار قابل ارزش و توجه است. اما رساندن زبان به قوت های لازم نیاز به تجربه های وسیع تری دارد که البته با تجربه ای که از شما در شعر سراغ دارم مطمئنم به این مهم دست می یابید.

اسماعیل مهران فر

شعر خوبی خواندم
اما نظر به پسرفت های معنایی که به جهت عدم به کارگیری اصولی کارکردهای زبانی مشهود است کار را یکدست نمی بینم و دائما سعی ام این است که این رابطه را به نوعی در ذهن مختل خودم پیدا کنم موفقم ؟
اشاره های قشنگی است اینکه چقدرتاریخ از مصرفم می گذرد و اینکه این طورنوشتن به دلم نمی آید به دستهایت
خیلی.
ما خیابان های زیادی در شعر می بینیم که هیچ کدام به جایی ختم نمی شوند و دائما دارند یکدیگر را دور می زنند و این از خاصیت های برتر این نوع کارهاست و ان را از ویژگی های این شعر می دانم چرا که برون نگری و ایجاد واکاوی های درونی در شعر در یک صورت است که به کرسی ها بوسه می زند و آن هم ایجاد روابطی جدای از روابط علی و معلولی است که دارند شاعر را به گفتمان در خور متن نزدیک می کنند .

این خستگیِ تُرد

tinapirsaraei582 — Mon, 03 Mar 2008 14:05:18 GMT

هوای شعرم بی تو بود کاش.

می خندیدی اگر

سراشيب هرخسته كوهی سُر مي خوردم،

بي درنگ.

خسته از راه هام

و تو كه تلفيق آنهایی.

" باور نمي كني؟ "

در هواي كوه

چقدر بليت تله کابین

پاره نکردم

" از دره ها بپرس "

چه صبح ها

بي بليت تا كوه خسته

و هر عصر

با بليتي در يك دست

سراز پا ناشناس

به سُر خوردن

در شش سوی خستگیم

که به آن عادت کرده ام.

بدون تو

اتاق انفرادي

دستي در هوا

ُمعلق.

اردیبهشت قبل از تله کابین

لاهیجان

شيطان كوه من

tinapirsaraei582 — Mon, 05 Nov 2007 06:54:18 GMT

شیطان کوه من

شیطان نرفت

شاید دوست نداشت پرت شوم.

تنهایی

فقط اینجاست

چون هیچ فرشته ای پشت این کوه نمی آید.

لیلیهرچه تمیز فریاد بزنم

پژواک دوستت نمی دارم

نمی رسد .

باور کن درد دارد احمق دروغم باشم.

به شکلی وسیع بستری شده ام.

جوری که چشم نفهمد ؛

جار میزنم.

باران که بند بیاید

در آسمانی جدید

می دانم

به تو فکر می کنم.

راستی لیلی

همه عشق و عکس ها جاماند

ولی

تله کابین که پیش تو نمی آید!؟

آبان/86

نفرت

tinapirsaraei582 — Wed, 24 Oct 2007 05:18:18 GMT

نفرتی نیست

ولی آنقدر به تو فکر نکرده ام

که باور کنم بودی.

و تو را نمی شناسم

می توانم این را فریاد بزنم.

احساس می کنم

برای بهتر نفس کشیدن

چیزی جز اندام انسانی ام می خواهم

چیزی

جز زن وارگی ام

جز دوستت دارم.

مهر ۸۶

عمود برپله های آسمانم

tinapirsaraei582 — Thu, 18 Oct 2007 06:06:18 GMT

سلام به همه دوستان

یه پیشنهاد دارم

چند وقته که وبلاگ به روز شدگان راه اندازی شده و زحمت اطلاع رسانی

در مورد وبلاگ های ادبی به روز شده رو به دوش می کشه من هم

از اونجایی که ذاتأ آدم تنبلی هستم بعد ازبه روز شدن تقریبأ به کسی خبر نمی دم

و فقط به این وبلاگ خبر می دم.شما هم اگه دوست دارید

می تونید از این وبلاگ استفاده کنید

لینکش تو لینکدونی هست.

شایداین جوری محتوای کامنت هامون حال و هوای نقد و نظر به خودش بگیره.

*****************************

برای هردری دراین خیابان

شعر خواهم گفت.

ازهردری.

درتمام دری وری های وردگونه ای که

آسمان درپلک هایش به هم آورده

تمام راه راه خیابان

عمود برپله هاست

که گاهی مرا به آسمان می برد؛

من درتک تک پله های این نردبان

تنهابه دنبال یک چیزهستم

که از چه چیز نگاهم داشته .

«چقدر می خندی ؟»

وقتی

با همه کوله بار

در تمام ایستگاه های این خیابان

مترسکِ انتظار

«بی کلاغ » ایستاده باشم.

جرقه ، برگ ، نفت

tinapirsaraei582 — Sat, 01 Sep 2007 14:48:18 GMT

بابت این چند وقتی که وبلاگمو به روز نمی کردم و جواب

کامنت ها و ایمیلامو نمی دادم یه عذر خواهی صمیمانه به همه

تون بدهکارم.نمی تونم قول بدم ولی سعی می کنم تکرار

نشه.ضمنأ از تمام کسانی که مطالب رو سیو می کنند ، می

خونند و بعد نقد می کنند صمیمانه تشکر می کنم.

گرچه اعتقاد شخصی ام اینه که بیان اولین حسی که یک متن

به مخاطب منتقل می کنه کمک زیادی به آفریننده اثر می کنه

:جرقه ،

برگ ،

نفت:

يادم نيست چه طور تمام شد.

با برگي از پياده رو . . .

: شروع شد :

با نيمكتي از پائيز،

كنار هر چه كه

: ......... نبايد بگويم :

از هميشگيِ زن برگ كشيد

رفت.

يادم نيست

كجاي نيمكت

ساعت كدام پياده رو

رفت.

عكسي پاره نشد

پائيزي نسوخت

و آن دورها

نگاتیوها را برعكس قيچي . . .

: نمي دانم

بايد چيزي گير لحظه هايم مي آمد؟

يا نه؟

يادم نیست :

بعد از جرقه

بشكه نفتي باقي می ماند

كنار خاكستر؟

دو قدمی خدا

tinapirsaraei582 — Thu, 31 May 2007 11:47:18 GMT

دو قدميِ خدا هستم.

از باد و آب بترسم يا من.

دو قدميِ خدا هستم و دستم

به اندازه همين يك دو قدم هم

كش نمي آيد.

شاید صداي سرد اينجا

تا تو يخ می بندد.

در قله هاي يخي

هميشه پشيماني ورم نمي كند.

آبيِ زيرِ پايم پر رنگ مي شود

چرا قله ها راهي به آسمان ندارند.

آبي بيا

بيا از من جلو بزن

اين يك دو قدم هم مال تو

بچسب به دستهاي خدا

و حباب هاي مرا

از لابه لاي سقوط بگير.

من آدمِ بدي نيستم پدر

فقط سوار كشتي نشده ام.