هوای شعرم بی تو بود کاش.

می خندیدی اگر

سراشيب هرخسته كوهی سُر مي خوردم،

بي درنگ.

خسته از راه هام

و تو       كه تلفيق آنهایی.

" باور نمي كني؟ "

در هواي كوه

چقدر بليت تله کابین

پاره نکردم

" از دره ها بپرس "

چه صبح ها

بي بليت     تا كوه         خسته

و هر عصر

با بليتي در يك دست

سراز پا ناشناس

به سُر خوردن

در شش سوی خستگیم

که به آن عادت کرده ام.

بدون تو

اتاق انفرادي

دستي در هوا

ُمعلق.

اردیبهشت قبل از تله کابین

لاهیجان