به مجموعه تسليت به خودم.

هي اسماعيل ... اسماعيل /  برف ...

برف! /  = صدا توي برف باريده بود

« ما » مدام از كسي كه نيست حرف

زديم و / از كسي كه بود نگفتيم

اگر بخواهيم برخورد همزاد پندارانه با اين متن داشته

باشيم در وهله اول با نوعي زيبايي برخورد مي كنيم

كه با ديدگاه دقيق و متفكرانه شاعر جان مي گيرد و بعد

كمي غم ا نگيز مي شويم كه خود را از ما نداند و چه

پيشنهادي بهتراز اين

: گاري توي برف مي ماند / دلت را به

خانه برگردان

ارائه كارنامه اي از اولين كارها تا كارهاي امروز در

تسليت به خودم حركتي شجاعانه و تحسين برانگيز است.

تلاش شاعر براي رسيدن به مفهوم گسستگي در عين

انسجام يافتگي نيز قابل تقدير است. اما واگرايي اگر هم

بخواهد براي بيان مفهوم سرگرداني آن هم صرفأ در فرم

كار به كار رود، باز دليل نمي شود كه ما از ماهيت حسي

( شالوده ايي) منسجم در زيرساخت  دروني كار چشم

پوشي كنيم . نمي شود روساخت بيروني كار را بدون

داشتن پشتوانه اي منسجم ومحكم از درون ، اينطور

آشفته كرد وبعد هم انتظار داشت همه چيز روال

عادي خود را طي كند . تصاوير يك به يك در ذهن مخاطب

نقش ببندد و مفهوم از دل اين همه آشفتگي سربرآورد.

حتي اگر تصاوير بكر و عميق و زاويه ديد،نو  باشد.

( مانند آنچه كه در تسليت به خودم  به وفور يافت مي شود )؛

درزمينه ارتباط با مخاطب نمي تواند به گونه اي موفق

عمل كند. هر جا كه شاعر كمي از درونگرايي خود

فاصله مي گيردو با ديد باز خود مسائل را احاطه مي كند

، به گونه اي آگاهانه تر مفهوم را درذهن مخاطب

نقش مي بندد و حاصل ، كاري يكدست و روان ،

در عين از هم گسيختگي مي شود.

در تسليت به خودم  جوشش از درون وكوشش از بيرون

توأ مان به كار رفته وسير نموداري اكثر كارهاي اين

مجموعه را با اوج و فرودهاي زيادي مواجه كرده

است. كه گاه پيچش هاي متعدد زباني وتوجه به آهنگ

سطرها هم مزيد علت شده اند.تا جايي كه گاهگاهي

مفهوم را مي ربايند. و سطرها صاحب عقيده مي شوند

و تفكري جدا از تفكر اوليه را پي ريزي مي كنند و نقطه

پايان را مي گذارند.در حقيقت شاعر اين سطرها ،

مي شوند خود سطرها.

□

گاهي به دنبال حسي با خستگي تمام مي دوي و

سر انجام به جايي مي رسي كه معلق مي ماني.

به شدت مطمئني كه چيزي بين راه جا گذاشته اي .

برمي گردي به اوايل راه ، وسط ها و بعد هم

به نقطه پاياني كه نمي داني دقيقأكجاست.از اين همه

تنها خستگي و سردرگمي روي مغزت سنگيني مي كند .

مانند مسابقه فوتبالي كه نتيجه اش

مساوي مي شود.گلي زده نشده، در 0-0

نتيجه حتي اگر بازي زيبا هم باشد. باز هيچ هيجان ثبت

شده اي وجود ندارد. و باعث مي شود تمام سطرهاي

زيبايي كه در ذهنت جا خوش كرده اند و براي لحظاتي

با آنها زندگي كرده اي به يكباره محو شوند.

سطرهايي مثل

به چارميخت شنيده اند . . .

حالا تو هم بخواب / براي

بعد از مردن خوب است . . . !!!

آدم هاي چارسوي دنيا مي

خواهند دست هم را بگيرند/ دستشان نمي

رسد . . . !!

البته اين را هم مي دانيم كه معني در شعر هميشه

به يك ارزش افزوده و ياكنش چندگانه مبدل مي شود،

اما وقتي كنش ارتباطي مطرح مي شود، معني

نمي بايست در سطح كلمه و جمله باقي بماند و به

همين خاطر است كه وقتي باپديده ايي  سيال مانند

شعر روبرو مي شويم حتمأ مي بايست با پندارهايي

كه درذهن داريم آن را كمي ورزيده نماييم. هرچند اين

روش از سادگي و صداقت اثر تا حدودي مي كاهد.

(جاده حتي همين چند نفر را براي گفتن نداشت

سرازيري ، تو بود از نبودن

و من

فكر كرده بودم خيز تازه يعني

همين دروغهاي

روزمره ايي كه گرم

گرم از تخم برمي دارم)

به هر حال تسليت به خودم با توجه به بسياري از

مجموعه شعرهاي ديگر اثري خواندنيست.

اما اگر مي خواهيد آنچه را كه دوست داريد بخوانيد ،