برای دیدن تو               یک چشم کم داشتم.

          نمي دانم این کوری از من بود

            یا از فاصله های بی چشم و رو.

  صبح ها

             دوباره خواهش استکان و

                         چای و نان و پنیر

                    و سفره ای به روی میز.

                             دلم تاب برمی دارد

                            در یاد کوچه های بازی.

               من از تمام کودکی ام

              یک تاب برمی دارم.

                       خدا

              مرا

 بندازد

بَغَل خاکی که

دست های ترد تو را               بلعید.

    مثل این است

که کمر باریک این استکان

 از خواهش امروز  سر ریز است

و هنوز برای دیدنت         یک چشم بیشتر ندارم.

           درست مثل همیشه.

          اما          چه فرق می کند

تو  

        نیستی  

  همچون حضورت در این لحظه غیاب

                نیستی     دیگر.